دل‌نوشت‌های دانش‌جویی بوشهری

با گالن 20لیتری، رویش بنزین ریختند و او را آتش زدند؛ خوش‌بختانه وی سریع خود را به جوی آب انداخت و آتش به بالا تنه‌اش نرسید. اما با این‌که اسلحه داشت حتی دلش نیامد به افرادی که با او این‌کار را کردند شلیک کند و فقط سه‌تیر هوائی زد تا آن‌ها را متفرق کند و خودش را به حوزه رسانده بود.
البته وقتی که ما او را دیدیم، روی زمین افتاده بود، شلوارش به پایش چسبیده بود و گمان کردیم که از بین رفته اما متوجه نفس کشیدنش شدیم و او را به بیمارستان بردیم که البته طبق روال پیشین بیمارستان‌ها هم‌کاری نکردند و همین که لباس یا ریش یا تیپ حزب اللهی را می‌دیدند از هم‌کاری سر باز می‌زدند و حتی اورژانس‌ها هم نمی‌پذیرفتند و این خیلی ناراحت کننده بود!+

چندی پیش با یک‌جانباز دفاع مقدس صحبت می‌کردم، های های گریه می‌کرد، می‌گفت: صبح با دفتر هاشمی تماس گرفتم به مسئول دفترش گفتم: با حاجی می‌خوام صحبت کنم، گفته: آشغالائی مثل شما در کشور زیادن، آقای هاشمی وقت ندارن!*

کاربران آمریکائی بلافاصله پس از انتشار خبر زلزله اخیر این‌کشور با انتشار پیام‌هایی هم‌چون « این‌بلائی بود که به تلافی پیرل هاربر به سرتان آمد » و « پیرل هاربر را به یاد می‌آورید؟ سونامی آن‌ها را از بین ببر! » خطاب به مردم ژاپن، شادمانی خود را از کشته شدن هزاران شهروند ژاپنی ابراز کردند.#

+منبع: خاطرات دودانش‌جوی بسیجی منتشره در فارس به نقل از خبرنامه دانش‌جویان ایران
*منبع: روزنوشت بسیج جهانی
#منبع:خوش‌حالی‌ آمریکائی‌ها از وقوع سونامی منتشره در مرکز اسناد انقلاب اسلامی به نقل از شبکه ایران

نه بلند نه کوتاه، قدی متوسط، چهارشانه، کمی شکم‌دار، موهای صاف جوگندمی، صورتی شش‌تیغ، سبیل‌هایی آراسته با پیراهنی سفید یا روشن به شدت تمیز، آستین‌کوتاه یا آستین‌بالازده، شلوار دیکیز آمریکایی اکثراً کرم‌رنگ، دمپایی صندل(عربی) و تسبیحی در دست. این‌تیپ یک‌جاشوست، از آن‌جاشوان قدیمی که هرشب پاتوقشون کنار مسجد محل و روز در اداره بندر یا کنار دریاست. همیشه ظهر می‌روند بازار برای خرید و کاسه‌ای ماست در دست به سمت خانه حرکت می‌کنند. تسبیح هیچ‌گاه از آن‌ها دور نمی‌ماند اگرچه دایم ذکر نمی‌گویند اما به چرخاندن در دست عادت دارند.

خیلی وقت است که آن‌ها را کم‌تر می‌بینیم. گاهی خیلی دلم برای جمع آنان تنگ می‌شود. جاشوران امروز همه جوانند. اهل پاتوق‌نشینی هم نیستند، کنارشان خوش نمی‌گذرد. آن‌تعریف‌های جالب کوله‌باران تجربه را ندارند. چیزی از زندگی نمی‌گویند. به زندگی مشتاقت نمی‌کنند. بیش‌تر غر می‌زنند.

عادت کرده‌ام که دیگر آنان را نبینم و خبر: «فلانی هم رحمت خدا رفت، ساعت فلان از فلان مجّت(مسجد) بلندش می‌کنن» را بشنوم. عادت کرده‌ام.

اندر معایب رادیو تلویزیون ملی قصیده‌ها می‌توان سرود. شبکه‌ی یک با شعار شبکه هرایرانی کار می‌کند؛ در تمام میان برنامه‌هایش این‌شعار را در چشممان فرو می‌کند.

خبر ساعت ۲۱ یعنی پربیننده‌ترین بخش خبر، ده‌دقیقه‌ی اول را اختصاص داده است به برگشت تهرانی‌ها و رفتنشان سر کار. گزارش‌های پخش شده همه از همان تهران است؛ شاید یکی-دوخیابان بالاتر از ولایت جام‌جم و شاید پایین‌تر. البته این‌سنتی است که در تمام رسانه‌های ایران رواج دارد؛ شبکه‌های استانی شدیداً مرکزگرا هستند. پخش برنامه‌های شبکه تهران حدود ۹۰درصد برنامه‌هایشان را تشکیل داده و ۱۰درصد باقی هم از مراکز استان است.

امروز از سر کنج‌کاوی و یافتن اطلاعی گفتم ببینم درباره‌ی تاجیکستان چه پیدا می‌کندم و چه‌خبرهایی در این‌کشور رواج دارد. ناگهان خود را در بیابانی دیدم از صحرای کرب و بلا خشک‌تر. کشوری پارسی‌زبان که مردمی عاشق ایرانیان دارد و برای ایرانیان حکم فرزندی جدا شده. اول، خط تاجیک‌ها سیریلیک روسی‌ست و دوم این‌که در فضای مجازی شدیداً دچار مشکل هستیم در یافتن اطلاعات. اضافه کنید به این‌مشکلات ضعف رسانه‌های داخلی که هیج‌کدام بخشی برایش ندارند. حتی خبرنگاری فعال در این‌کشور نداریم.

ایران شعارهای جهانی دارد. شعارهای جهانی حکایت از فکر جهانی‌ست. فکر جهانی نیاز به اطلاعات جهانی دارد. و ما در این‌پایه مشکل فراوان داریم. هیچ‌کدام از خبرگزاری‌های ما، جهانی فعال نیستند. حتی خبرنگار خارجی هم استخدام نمی‌کنند.

شگفت‌زده بودن بعضی‌ها کار دستمان خواهد داد. قشر مثلاً تحصیل‌کرده علم روز بیش از اندازه مجذوب گوگل هستند و برای تغییر نشان گوگل چه ذوق‌ها که نمی‌کنند.

البته الگوگیری و استفاده از علم روز یک‌چیز است و مجذوب شدن چیز دیگر. مگر کسانی که شرکت نرم‌افزاری گوگل را تشکیل داده‌اند کیانند؟ چگونه توانسته‌اند به چنین انحصاری رسند؟ چگونه ما می‌توانیم رقیبی جدی برایشان باشیم؟ این‌ها سئوالات کلیدی است که می‌تواند به ما کمک کند.

نمی‌شود تا ابد در این‌زمینه‌ها مصرف‌کننده غرب باشیم. نرم‌افزارهای بومی برای استفاده ایرانیان باید تولید شود. وجه امتیاز این‌نرم‌افزارها پشتی‌بانی زبان فارسی خواهد بود و مطابقت کامل آن با نیاز یک‌ایرانی. ایرانی مسئولیت جهانی دارد، پرچم اسلام را در دست دارد و حافظ استقلالمان. در هرزمینه‌ای باید خودکفا باشیم.

فرهنگ شفاهی مردم ایران باعث شده است که ادبیات مکتوب کم‌تر دیده شود. فرهنگ کتاب‌خوانی بسیار کم است به گونه‌ای که اگر در اتوبوس شهری کتاب بخوانید همه به چشم غربیه‌ای فضایی در شما می‌نگرند. کتب جدید هم سرسری چاپ می‌شوند؛ کتب پر از غلط‌های نگارشی و املایی. تازه این جدا از مفاهیم سخیف آنان است. کاغذ گران‌قیمیتی که ارزان از میان می‌رود.

کتاب‌های الکترونیک هم در میان مطالعه‌کنندگان جایگاهی دارد ولی این را باید در نظر گرفت که باعث کم شدن حافظه و کتاب کاغذی(چاپی) سنتی باعث تقویت حافظه می‌شود. هرگونه مطالعه‌ای که دارید کتب سنتی را فراموش نکنید.